oczami_ojca.blogerki.pl

Wiele moich myśli krąży wokół  zbliżającego się porodu. Włąściwie wszystkie myśli, lęki, obawy mogę zamknąć w słowach 'być albo nie być'. Chcę uczestniczyć w tym wielkim wydarzeniu, które na zawsze zmieni moje życie, ale...no właśnie ale...

Pierwsza obawa jest taka czy zdążę na czas. Wiem, że z reguły poród nie trwa 35 minut, wiem, że z pracy do domu nie mam 100 km, ale w mieście, które śmiało można określić mianem placu budowy, 12 km można śmialo jechać 1,5 h - to już mi sie zdarzało. Dodając kolejne 12 km z domu na porodówkę mamy już 3 godziny a w takim czasie dzidziusie już potrafią pojawić się na świecie. Tu wiec, na łamach bloga proszę Cię Dziecko Moje Kochane, wybierz możliwie dobrą porę wyjścia na światło dzienne, daj tatusiowi jakieś szanse, daj fory :)

Dwa.Kilka osoób mówiło mi, że nie chcą być, czy też nie chcą być nigdy więcej, przy porodzie. Przytaczają historie niczym z amerykańskich filmów jak to tatusiowie tracą przytomność przy pierwszej kropli krwi czy potu porodowego. Wiem, że ludzie boją się dentysty, zastrzyków i, że mdleją przy tych okazjach. Wierze, że i poród może spowodować, że przyszły tatuś odpłynie w nieświadowość. Jak ja zaraguję? Nie wiem, przecież nie miałem okazji być jeszcze przy porodzie. Chcę być "twardy", nie chcę zawieść Żony.

Trzy. Nie znoszę swojej bezradności przy cierpieniu i łzach bliskich. Były już przypadki nocnego ataku bólu zęba, który powodował łzy u mojej drugiej połówki. Takie chwile wywołują u mnie złość, powodują poddenerwowanie, chcę powóc w cierpieniu a nie za bardzo mogę,chciałbym ten ból wziąć na siebie. Ta bezradność jest straszna. Wierzę, że podczas porodu "nie odpłynę", wiem, że porodowi towarzyszy wielki ból.....wierzcie mi, że chciałbym przez to przejść za Żonę. Szkoda, że nie możemy wybrać, które z nas urodzi. Boję się, że moje poddenerwowanie związane z cierpieniem porodowym Żony spowoduję, że zrobię się nie specjalnie miły dla personelu. Jedyne co będę mogł zrobić to tylko BYĆ. Czy to Żonie wystarczy?